Szukaj
Aktualności
Sortowanie
  • Agresja a fazy rozwoju dziecka - recenzja

Agresja a fazy rozwoju dziecka

  Motywacja zachowań prospołecznych i antyspołecznych nieletnich (PDF)

Pierwsze przejawy zachowań agresywnych u  dziecka


Pierwszym kontaktem dziecka z zachowaniem agresywnym jest odczytywanie gniewu przez trzymiesięczne dziecko z mimiki otaczających je dorosłych. W wieku 3 i pół roku dziecko po raz pierwszy może przejawiać krótkotrwały gniew w odpowiedzi na frustrację. Jeśli gniew nie jest rozładowany, kumuluje się, za sprawą czego pojawiają się wybuchy gniewu o wzrastającym czasie trwania oraz mniej podatne, na bodźce odciągające uwagę dziecka (* nie zaleca się odwracania uwagi, jako właściwej strategii radzenia sobie z emocjami dziecka). Przejawy agresji ujawniające się w zachowaniu w odpowiedzi na konflikt mogą pojawiać się już w wieku 2 i 3 lat. Ponieważ rodzice karcą dziecko za przejawianie jawnej agresji, toteż dwulatek może przejawiać nie tylko agresję fizyczną, ale także symboliczną, manifestującą się poprzez takie zachowania jak: marudzenie, zrzędliwość, obrażanie się, tzw. „humory”. Powszechnym przejawem agresji symbolicznej wobec rodziców jest nietrzymanie moczu i kału przez dzieci w okresie przedszkolnym (*o ile nie wynika to z somatycznego stanu chorobowego), natomiast w okresie szkolnym zaburzenia jedzenia i/lub spadek efektów edukacyjnych.


Okres szkolny a zachowania agresywne


Okres wczesnoszkolny to czas narastania międzypłciowych różnic pod względem przejawiania agresywności. Chłopcy przejawiają większą agresywność, jednak jak podaje B. Krahé (2006, za: Różańska – Kowal, 2009) dziewczęta częściej przejawiają agresję werbalną (wulgaryzmy, przezywanie) oraz agresję relacyjną (ignorowanie, wykluczanie z grupy oraz obmawianie). W  środkowej fazie dzieciństwa obserwuje się mniejsze nasilenie zachowań agresywnych u dzieci, za wyjątkiem agresji wobec rodzeństwa, która obserwowana jest niezmiennie. 


Agresja u nastolatków


W fazie dojrzewania i wczesnej dorosłości podnosi się szkodliwość zachowań agresywnych. Niektórzy autorzy dostrzegają związek agresji nastolatków z oddziaływaniem hormonów, inni rozpatrują ją w kontekście czynników środowiskowych oraz uwarunkowań genetycznych. Dostrzega się, że agresja spada wraz z wiekiem, niemniej jednak u niemałej części agresywnych dzieci, agresywność utrzymuje się w okresie nastoletnim.


Skrócona analiza przyczyn agresji u adolescentów


B. Krahé (2006, za: Różańska – Kowal, 2009) wyodrębnia agresję krótkoterminową oraz agresję długoterminową. Z agresją długoterminową mamy do czynienia wówczas, gdy poziom zachowań agresywnych stopniowo wzrasta, począwszy od dzieciństwa do adolescencji. Agresja krótkoterminowa odnosi się tych osób, które przejawiają od razu nasiloną agresję w wieku nastoletnim. Wzrost agresji u adolescentów bywa różnie uzasadniany. Możemy spotkać wytłumaczenia zwracające uwagę, że późny początek przejawiania agresji może być wynikiem wcześniejszego tłumienia, (*np. pod wpływem wspomnianego wcześniej braku akceptacji agresji przez rodziców), dlatego ujawnia się dopiero wówczas, gdy podmiot dorasta, wzrasta jego niezależność. Inne obserwacje pokazują, że adolescenci wiążą się z grupami przestępczymi i subkulturami, w których agresja jest normą grupową, ze względu na inne problemy, jak np. obniżona samoocena czy odtrącenie społeczne.
 
 
poleca Impuls


Źródło: Różańska – Kowal, J., Motywacja zachowań prospołecznych i antyspołecznych nieletnich, Oficyna Wydawnicza „IMPULS”, Kraków, 2009

 

 

 


Wysyłanie komentarzy jest dostępne dla użytkowników zalogowanych. Zaloguj się i dodaj komentarz.

 Logowanie


Wróć

Odwiedziło nas użytkowników
Copyright © 2015 IMPULS Oficyna Wydawnicza
Powered by CONSIT

Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej.
Korzystanie, bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej, oznacza akceptację niniejszej Polityki prywatności stosowania plików cookies
   Zgadzam się